Trans Maya’nın Karşıyaka’da Gece 02.00’de Gelen Beklenmedik Mesajı
Maya o gece erken yatacağını söylemişti. En azından akşam saatlerinde planı buydu.
Karşıyaka’da bütün gün koşturmuş, dönüşte Bostanlı’da bir arkadaşıyla kahve içmiş, eve geldiğinde de ayakkabılarını kapının önünde çıkarıp doğrudan salona geçmişti. Üzerini bile hemen değiştirmedi. Bir süre koltuğun kenarında oturup telefonuna baktı.
Saat henüz on biri biraz geçiyordu.
“Bugün bitti,” diye geçirdi içinden.
Fakat insanın kendi kendine söylediği bu tür cümlelerin bazen hiçbir hükmü olmuyor.
Gece bitmemişti.
Karşıyaka’da Sıradan Başlayan Bir Gece
Maya yaklaşık dört yıldır Karşıyaka’da yaşıyordu. Ondan önce Bornova’da küçük bir dairesi vardı. Bornova’yı seviyordu ama bir süre sonra kalabalığından yorulmuştu. Karşıyaka’ya ilk taşındığında ise buraya bu kadar alışacağını düşünmemişti.
Özellikle geceleri seviyordu.
Gündüz insanlarla dolan sokakların gece yarısından sonra yavaş yavaş sessizleşmesi, son vapurdan inen birkaç kişinin hızlı adımlarla evlerine dağılması, uzaktan geçen taksilerin sesi…
Bazen hiçbir yere gitmeden yalnızca balkonda oturuyordu.
O gece de öyle yaptı.
Mutfaktan kendisine bir bardak su aldı. Balkon kapısını açtı. Ekim ayının serinliği artık hissediliyordu ama içeri girmek istemedi. Aşağıda birkaç kişi konuşarak geçti. Köşedeki dükkân çoktan kapanmıştı.
Telefonunu masanın üzerine bıraktı.
Bir süre sonra içeriden bir dizi açtı. İlk bölümün yarısında uyuklamaya başlayınca televizyonu kapattı.
Saat 01.47’ydi.
Yatak odasına geçti.
Saat Tam 02.03
Telefonun titreşimini ilk seferinde duymadı.
İkinci titreşimde gözlerini açtı.
Yatağın kenarındaki ekrana baktığında saat 02.03‘ü gösteriyordu.
Normalde bu saatte gelen mesajlara bakmazdı. Özellikle tanımadığı bir numaraysa sabaha bırakırdı. Yıllardır internette görünür bir hayatı olduğu için gecenin tuhaf saatlerinde mesaj gelmesine zaten alışmıştı.
Ama bu kez farklı bir şey vardı.
Bildirim ekranında yalnızca dört kelime görünüyordu:
“Beni hâlâ hatırlıyor musun?”
Maya bir anda tamamen uyandı.
Numara kayıtlı değildi.
Profil fotoğrafı yoktu.
Mesajın altında başka hiçbir şey görünmüyordu.
Telefonu eline aldı fakat cevap yazmadı.
Bir insanın gece ikide aldığı dört kelimelik bir mesajın bu kadar fazla soru yaratması biraz saçmaydı. Yine de zihni birkaç saniye içerisinde yıllar öncesine kadar gitti.
“Kimsin?” Yazıp Sildi
Mesaj kutusunu açtı.
Önce:
“Kimsiniz?”
yazdı.
Fazla resmi geldi. Sildi.
Ardından:
“Kim olduğunu söylesen belki.”
yazdı.
Onu da göndermedi.
Telefonu tekrar yatağın üzerine bıraktı.
Beş dakika kadar bekledi. Karşı taraf çevrim içi görünmüyordu.
Maya’nın aklına ilk olarak yıllar önce görüştüğü biri geldi. Sonra bunun saçma olduğunu düşündü. Numara aynı değildi. Üstelik o hikâye çoktan kapanmıştı.
Ardından eski arkadaşlarını düşündü.
Belki birisi numarasını değiştirmişti.
Belki de yanlış numaraydı.
Son ihtimal en mantıklısıydı ama insan merak etmeye başladığında en mantıklı ihtimal nedense en az tatmin edici olan oluyor.
Maya hâlâ cevap vermemişti. Mesaj geleli yalnızca sekiz dakika olmuştu ama ona çok daha uzun gelmişti.
İkinci Mesaj Geldi
Saat 02.14’te telefon yeniden titredi.
Bu kez mesaj biraz daha uzundu:
“Karşıyaka’ya taşındığını çok sonra öğrendim. Rahatsız ettiysem kusura bakma.”
Artık yanlış numara ihtimali ortadan kalkmıştı.
Karşıdaki kişi onun Karşıyaka’da yaşadığını biliyordu.
Maya yataktan kalktı.
Salona gidip ışığı açtı. Uykusu tamamen kaçmıştı. Mutfaktan su aldı ve pencerenin önüne geçti.
Telefon hâlâ elindeydi.
Bu kez yalnızca iki kelime yazdı:
“Sen kimsin?”
Gönder tuşuna bastı.
Cevap Gelmesi Üç Dakika Sürdü
Üç dakika bazen hiçbir şeydir.
Otobüs beklerken üç dakika fark edilmez. Kahve hazırlanırken üç dakika hızlı geçer. Fakat gecenin ikisinde kim olduğunu bilmediğiniz birinden cevap beklerken üç dakika gereğinden fazla uzundur.
Saat 02.18’de ekranda yeniden bildirim belirdi.
Bir isim yazıyordu.
Deniz.
Maya birkaç saniye ekrana baktı.
İsmi hatırlıyordu.
Hem de düşündüğünden çok daha iyi.
Sekiz Yıl Öncesinden Kalan Bir İsim
Deniz’le Maya’nın tanışması yaklaşık sekiz yıl öncesine dayanıyordu. O dönem Maya henüz Bornova’da yaşıyordu. Bir arkadaş grubunun içerisinde tanışmışlardı.
Başlangıçta aralarında romantik bir şey yoktu. Birkaç kez aynı masada oturmuşlar, sonra kendi başlarına kahve içmeye başlamışlardı.
Deniz konuşmayı seven biriydi. Maya ise o zamanlar bugünkünden daha sessizdi.
Bir süre birbirlerinin hayatında önemli bir yere geldiler.
Sonra bir gün tartıştılar.
Aslında büyük bir tartışma da değildi. Maya yıllar sonra olayı düşündüğünde tam olarak neye kızdıklarını bile hatırlayamıyordu. Hatırladığı şey, ikisinin de geri adım atmamış olmasıydı.
Bir mesaj cevapsız kaldı.
Sonra başka bir mesaj hiç gönderilmedi.
Günler haftalara, haftalar aylara dönüştü.
İnsan bazen bir ilişkiyi büyük bir kavga yüzünden kaybetmiyor. Sadece iki taraf da aynı anda susuyor.
Deniz de Maya’nın hayatından böyle çıkmıştı.
“Numaramı Nereden Buldun?”
Maya’nın ilk sorduğu şey buydu.
Deniz hemen cevap verdi.
Eski bir ortak arkadaşlarının telefonunda numarasını görmüş. Önce yazmayı düşünmemiş. Sonra birkaç gün boyunca aklına takılmış.
Maya bu açıklamaya tam olarak inanıp inanmadığını bilmiyordu.
Ama artık merakı kızgınlığından daha fazlaydı.
“Sekiz yıl sonra gece ikide mi aklına geldi?” diye yazdı.
Deniz’in cevabı kısa oldu:
“Aslında iki haftadır aklımda.”
Maya istemeden güldü.
Bu cevap nedense ona sekiz yıl öncesindeki Deniz’i hatırlatmıştı.
Gece 03.00 Olduğunda Hâlâ Konuşuyorlardı
Başlangıçtaki gerginlik yarım saat içerisinde dağıldı.
Önce geçmişten konuştular.
Sonra ortak tanıdıklarından.
Kim evlenmiş, kim İzmir’den gitmiş, hangi mekân kapanmış…
Maya bir ara yıllar önce sürekli gittikleri kafeyi sordu.
Deniz, “Orası çoktan kapandı,” dedi.
Bu cümle Maya’ya garip geldi.
Sanki yalnızca bir kafenin değil, o dönemin de artık gerçekten olmadığını fark etmişti.
İzmir değişmişti.
Bornova değişmişti.
Kendisi değişmişti.
Deniz muhtemelen değişmişti.
Yine de telefon ekranındaki bazı cümleler sekiz yıl önce kaldıkları yerden devam ediyormuş gibi hissettiriyordu.
Karşıyaka Sabahı Yaklaşırken
Saat 04.00’e doğru dışarıdaki sessizlik farklılaşmaya başladı.
Gece bitmeye yaklaştığında şehirde tuhaf bir ara dönem olur. Gece dışarı çıkanların büyük kısmı eve dönmüştür ama sabah işe gidecekler henüz sokaklara çıkmamıştır.
Maya balkon kapısını yeniden açtı.
Hava iyice serinlemişti.
Deniz bir ara:
“Bir gün kahve içer miyiz?”
diye sordu.
Maya bu mesaja hemen cevap vermedi.
Belki gecenin en uzun bekleyişi buydu.
Çünkü sekiz yıl önce yarım kalan bir konuşmaya cevap vermek başka, o insanı yeniden hayatına almak başka bir şeydi.
Sonunda:
“Bir gün olabilir.”
yazdı.
Ne tarih verdi ne de yer söyledi.
Deniz de üstelemedi.
Bir Mesaj Geçmişi Geri Getirir mi?
Maya ertesi gün öğlene doğru uyandığında ilk yaptığı şey telefonuna bakmak oldu.
Gece yaşananların uykulu bir tuhaflık olup olmadığını kontrol eder gibiydi.
Mesajlar oradaydı.
Deniz sabah 09.20’de son bir mesaj göndermişti:
“Dün gece cevap verdiğin için teşekkür ederim.”
Maya bu kez cevap yazmadı.
Telefonunu masaya bıraktı ve kahve hazırladı.
Balkona çıktığında Karşıyaka çoktan günlük temposuna dönmüştü. İnsanlar yürüyordu, arabalar geçiyordu, aşağıdaki dükkân açılmıştı.
Gece 02.03’te başlayan o tuhaf sessizlikten eser kalmamıştı.
Maya’nın Hikâyesinde Asıl İlginç Olan Neydi?
Belki Deniz’in sekiz yıl sonra ortaya çıkması değildi.
İnsanların hayatına yıllar sonra yeniden giren kişiler her zaman olmuştur. Eski arkadaşlar, eski sevgililer, bir dönem çok yakın olup sonra hiç konuşulmayan insanlar…
Asıl tuhaf olan, yıllardır hatırlamadığınızı düşündüğünüz birinin adını gördüğünüz anda onlarca küçük ayrıntının birden geri gelmesi.
Bir masa.
Eski bir şarkı.
Bornova’daki bir sokak.
Yarım bırakılmış bir konuşma.
İnsan hafızası bazı şeyleri silmiyor. Sadece uzun süre önümüze çıkarmıyor.
02.03’ten Geriye Kalan
Maya ile Deniz o gece yeniden sevgili olmadı. Büyük sözler verilmedi, geçmiş için dramatik hesaplaşmalar yaşanmadı. Sadece sekiz yıl önce yarıda kalan iki insan, bir gece birkaç saat boyunca yeniden konuştu.
Peki Sonra Buluştular mı?
Bu hikâyeyi anlatırken Maya’ya en çok sorulan soru bu oldu.
Cevabı ise beklenenden daha basit:
Evet, ama hemen değil.
İlk mesajdan yaklaşık üç hafta sonra Bostanlı’da kahve içtiler.
Maya buluşmaya giderken garip biçimde heyecanlı olmadığını söylüyor. Daha çok yıllardır görmediği eski bir fotoğrafın bugünkü hâline bakacakmış gibi hissetmiş.
Deniz’i uzaktan gördüğünde ilk düşündüğü şey de bu olmuş:
“Değişmiş.”
Sonra kendi kendine gülmüş.
Sekiz yılda değişmemesi zaten daha garip olurdu.
Kahve yaklaşık iki saat sürdü.
Geçmiş konuşuldu ama geçmişi yeniden yaşamaya çalışmadılar. O gün ayrılırken bir sonraki görüşme için de söz vermediler.
Maya bunu kötü bir son olarak görmüyor.
Tam tersine, yıllarca zihninin bir köşesinde yarım kalmış duran bir hikâyenin sonunda noktasını bulduğunu düşünüyor.
İzmir’de Bazen Bir Gece Bu Kadar
İzmir travesti yaşamına dair hikâyeler yalnızca gece hayatından, kalabalık mekânlardan veya büyük olaylardan oluşmuyor. Bazen en akılda kalan şey, Karşıyaka’daki sessiz bir evde gece ikide telefon ekranında beliren dört kelime olabiliyor.
Maya bugün o mesajı silmemiş.
Deniz’le her gün konuşmuyorlar. Arada bir birbirlerine mesaj atıyorlar. Bazen haftalar geçiyor.
“Peki yeniden bir şey olur mu?” diye sorulduğunda ise Maya kesin bir cevap vermiyor.
Sadece gülüp şöyle diyor:
“Gece ikide gelen mesajlara artık biraz daha dikkatli bakıyorum.”
Belki de hikâyenin en güzel tarafı bu.
Her mesajın arkasında büyük bir anlam olmak zorunda değil. Her eski tanışıklık yeniden başlamıyor. Bazıları yalnızca yıllar önce açık bırakılmış bir kapıyı sessizce kapatmak için geri geliyor.
Maya’nın Karşıyaka’daki o gecesinde olduğu gibi.